Nieuws

 
 
28 november 2018

Geloof heeft onderhoud nodig

In een openhartig artikel beschreef mijn collega in de vorige Menno Sticht haar experiment om gedurende negen weken 'los van God te gaan' en zich voornamelijk met haar hersens te richten op het schrijven van een artikel over de interreligieuze dialoog. Langzaam begon God te verbleken tot een vaag concept, een bleke schim waar ze ooit wel iets mee had, maar die nu - bijna - geen deel meer uitmaakte van het dagelijks bestaan. Geloof heeft onderhoud nodig, was haar conclusie, en omdat ik dat eigenlijk wel heel goed herken wil ik daar eens stevig over nadenken. Wat betekent dat: je geloof onderhouden? Moet je daarvoor in de kerk zijn, elke zondag, zo nu en dan een zondag, is alleen Kerstmis ook genoeg? Elke dag een gebed? Een psalm lezen, of een meditatie, een stukje bijbel? Zo nu en dan een gesprekje met God, om Hem je zorgen of vreugden voor te leggen, op de fiets of vanuit je bed, zou dat ook al voldoende zijn? Ik vind het niet de makkelijkste vraag, en dan al helemaal niet omdat ik weet dat er heel wat leden en vrienden van de DGU zijn die niet meer in staat zijn om naar de kerk te komen. Die staat ver weg, en hoe ouder je wordt des te meer lijkt Oudegracht 272 een brug te ver te zijn. Maar ook als je nog wel makkelijk in je auto kunt stappen of op je fiets kunt springen is kerkbezoek niet altijd haalbaar, want er zijn veel dingen in deze wereld die aan je trekken. Feesten, concerten, familieleden die van de kerk griezelen, musea, de warmte van je bed op de koude zondagen tussen oktober en april.  Ik heb zo mijn eigen ervaringen rondom geloofsonderhoud. En eigenlijk lees ik die ook in het artikel van mijn collega. Zonder geloofsonderhoud gaat er een zekere verkilling in mij optreden, een ijzig gevoel dat steeds sterker wordt. Is dit het - een wereld waarin niet meer omhoog gestegen wordt, niet meer wordt gezocht naar wat ons overstijgt, wat ons optilt naar verwondering en ontroering, kortom: een wereld waarin we allemaal zakelijk rondstappen van wieg naar graf. Iets in mij roept, liever gezegd schreeuwt om geloofsonderhoud. Het is net als mijn auto, elke 20.000 kilometer wil hij nieuwe koelvloeistof en moet er iets vervangen worden waarvan ik niet weet wat het is (distributieriemen?), ik weet alleen dat het erg duur is. Daarom zeg ik elke keer toch weer deemoedig: 'Ja, doet u dat maar als het zo noodzakelijk is'. De vraag begint zichzelf te beantwoorden. Ja, er is geloofsonderhoud nodig, anders wordt God een bleke schim en gaat mijn ziel een gapend gat vertonen. Dat onderhoud betekent in wezen voeding, een soort benzine, anders staan we stil. Mijn auto letterlijk, ikzelf figuurlijk, in emotioneel, moreel, ethisch en existentieel opzicht. In de wereld om ons heen zien we veel mensen zo stil staan, de aarde wordt geplunderd en opgewarmd door mensen die een lege plek in hun binnenste hebben. Vaak vullen ze die op met hebben - liever hebben dan zijn. Terug naar ons. Naar mij en u, naar hier en nu. Onlangs zat ik in de kerk aan de Oudegracht, en één van de liederen die we zongen was "Zoek eerst het Koninkrijk van God en zijn gerechtigheid". Het refrein was "Halleluja", en hoewel het tamelijk onbekend was zongen we als lijsters. Naadloos belandden we in een canon, die maar door - en doorging. Prachtig, het bleef die hele zondag door me heen zingen. Dat was geloofsonderhoud, dat was geloofsvoeding. Elkaar ontmoeten en begroeten, onze Doperse verbondenheid bespreken en bespiegelen, het kan plaatsvinden in de kerkdiensten, in gesprekskringen, in huissamenkomsten, in gemeentedagen en weekenden. Natuurlijk zijn er ook de individuele voedingsmomenten, die niemand hoeft te zien, een gebed, een uitgeknipte bespiegeling, een stukje bijbel, een meditatie in het groen. Een getijdenboekje op je nachtkastje. En wat dan, als je niet meer naar de kerk kunt komen omdat die te ver weg is, te druk is, teveel drempels heeft. Ik denk dat de kerk dan naar jou toe moet komen. Dat is wel makkelijker gezegd dan gedaan,  want de leden- en vriendenlijst heeft erg veelsoortige postcodes. Toch moeten we blijven beseffen dat de kerk dan wel aan de Oudegracht staat, maar dat de gemeente een veel wijdere omtrek heeft. De kerktelefoon en de Menno Sticht zijn al hulpmiddelen om contact te houden. Huisbezoeken van predikanten en contactleden zijn daarnaast ook van groot belang om geloofsvoeding binnen te krijgen. Wie dit leest en al heel lang de kerk niet meer van binnen heeft gezien, moge weten dat hij of zij er bij hoort. U raad ik aan op uw eigen wijze uw geloof te onderhouden. Leg een gebedenboekje naast uw bed of lievelingsstoel. Vraag van Sinterklaas een bijbelse-meditatie-scheurkalender. Luister naar een zware dominee op de radio of televisie en leg uzelf in gedachten uit waarom u doopsgezind bent geworden en waarom u dat zult blijven. Van de Predikante ds. Anneke van der Zijpp


Naar het nieuwsoverzicht

  Meer informatie   Facebook   Twitter   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Utrecht
 
  contact maandblad privacy
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2018 Doopsgezind.nl